Bram Roza Festival 2018

Dichter van de Hoeksche Waard 2019

Wim de Kievit (76, Oud-Beijerland) was nog maar 12 jaar toen hij als winnaar van een gedichtenwedstrijd zijn gedicht ‘De Prunus’ mocht voordragen aan burgemeester Oud van Rotterdam. Later heeft hij nog veel meer poëziewedstrijden gewonnen. Hij is echter net zo trots op het gedicht dat hij schreef over een moeder die op 70-jarige leeftijd een nier doneerde aan haar dochter. Het gedicht hangt pontificaal bij beiden in de kamer. Wim schrijft gedichten met een vrolijke kwinkslag en gedichten waarin sociale bewogenheid en kwetsbaarheid naar voren komen zoals recent over de Armeense kinderen Howick en Lili.

Hij vindt het een uitdaging om met de taal te spelen door middel van alliteraties en woordspelingen. Voor hem is heldere, begrijpelijke taal belangrijk, zodanig gerangschikt dat er een goed metrum ontstaat. Vaak zoekt hij naar een verrassende eindzin. Als dichter van de HW wil hij aantonen dat je met een lach en een traan heus nog wel vrolijk door het leven kunt gaan.

van oud naar nieuw rond Oud en Nieuw
bezig met structureren
de burgervader pure prof
met strakke hand helder van stof
druk doende te formeren

gemeenteraad bloedserieus
gaat Hoeksche Waard promoten
niet langer Calimero meer
het kuikentje wordt een meneer
doet aan terrein vergroten

verdwijnt daarmee intimiteit?
het dorpsgevoel de polder?
wordt Mookhoek straks een grote stad?
heeft rust haar langste tijd gehad?
kom op zeg wat een kolder

het fraaie Gors aloude veer
het Hollandsch Diep de dijken
de molens kreken het gehucht
staan in de frisse buitenlucht
met pracht en praal te prijken

sportief gezien alsook cultuur
valt niet te evenaren
voetballen golven atletiek
musea schilderkunst muziek
voor jong en oud in jaren

laaiend lyrisch?
lijkt me logisch!

Wim de Kievit©

hevig ontstemd stemt de notoire rustzoeker “tegen”

uit het veld geslagen keert hij huiswaarts

“noe breek mn klompe” foetert hij stampvoetend
en maakt zijn veters los

rustieke wilgen treuren
wenen in de voorheen zo ongerepte natuur
oeroude gronden krimpen onder betonmolens ineen

ook zijn immer aimabele echtgenote
heeft maandenlang al niet meer echt genoten
is naar verluidt van tijd tot tijd
in eigen dorp de weg volledig kwijt

“landschappelijke moord” tiert ze luidkeels
en voegt daar energiek een stroom van kritiek aan toe

kille kale kolossale palen houden hun poot stijf
slaan alle kritiek in de wind

de mens? de natuur?
“ach dat hele gedoe over windmolens waait wel weer over”

Wim de Kievit©

als rasecht Rotterdammer
met banksaldo in rood
een huis gekocht in Hoeksche Waard
met uitzicht op een fraaie gaard
pal aan een boerensloot

voor nog geen veertigduizend
gulden welteverstaan
met veel bravoure en hond in pot
huiseigenaar welk een genot
transactie aangegaan

fors lastig integreren?
welnee de dorpse aard
met rust en ruimte spruitjeslucht
de charme van een heus gehucht
beslist de moeite waard

thans menig jaartje later
een woordenschat vergaard
taalkundig aardig uit de bus
klaar ik poëtisch elke klus
dichter der Hoeksche Waard

luchthartig of elegisch
allitererend sterk
speel ik met woorden rijmel ik
heb ik in woorden schikken schik
vormt het mijn levenswerk

kortom ik wil maar zeggen
inmiddels jong bejaard
het platteland de klonten klei
het Bruynzeel -HB schrijfgerei
nog meer de moeite waard

Wim de Kievit©